Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Θεσσαλονίκη: Στο Κέντρο της Πόλης

Το πιο φρέσκο και δροσερό αεράκι της Θεσσαλονίκης φυσάει στην οδό Δημητρίου Γούναρη, στην καρδιά του ιστορικού κέντρου της συμπρωτεύουσας. Ο Βοριάς διασχίζει όλη την πόλη από τον καταγάλανο ουρανό μέχρι τη γαλαζοπράσινη θάλασσα, δίνοντας πνοή σ’ ένα ανεκτίμητο ιστορικό μονοπάτι, παγκόσμια κληρονομιά, που στο διάβα του σώζονται ζωντανές μαρτυρίες, αναλλοίωτες μνήμες από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα…. Δάσος Σέιχ Σου,  Άνω Πόλη, Βυζαντινά Τείχη, Κάστρα, Επταπύργιο, Ροτόντα / Χριστιανικός Ναός Αγ. Γεωργίου, Καμάρα / Αψίδα Γαλερίου, Ανάκτορα Γαλερίου, Πλατεία Ναυαρίνου, Λευκός Πύργος, Θερμαϊκός Κόλπος. 

Είναι μεγάλη η περηφάνια, να έχεις την τύχη να ζεις δίπλα σ’ ένα ανοιχτό μουσείο «υπόδειγμα επιστημονικής αποκατάστασης μνημείου υπό μορφή ερειπίου», το οποίο, μάλιστα, απέσπασε το 2008 τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή διάκριση: το μετάλλιο της Πολιτιστικής Κληρονομιάς (European Union Prize for Cultural Heritage/Europa Nostra Awards). Μια βόλτα στους πεζόδρομους που αγκαλιάζουν το Ανακτορικό Συγκρότημα του Γαλερίου νωρίς το πρωί με την αυγούλα ή αργά το απόγευμα κατά τη δύση του ήλιου γεμίζει με χαρά και θαυμασμό μικρούς και μεγάλους. Η αισιόδοξη σκέψη, κεντάει το χθες με το σήμερα και οραματίζεται εκείνη την ημέρα, όπου όλη αυτή η περιοχή θα έχει ένα ποιοτικό, ομοιόμορφο πρόσωπο, συνδυάζοντας αρμονικά το παλιό με το νέο. Όλα τα γύρω μαγαζιά εκσυγχρονίζονται φιλικά προς το γύρω περιβάλλον με γνώμονα την ποιότητα και αναβαθμίζουν το πρόσωπο και τις υπηρεσίες τους. Εστιατόρια, μεζεδοπωλεία, ταβερνάκια, μπαράκια, μπουάτ, καφετέριες, φούρνοι, ζαχαροπλαστεία, μαγαζιά με  ομοιόμορφα τραπεζάκια, όλα με φροντισμένες καρέκλες, ταιριαστές τέντες, ασορτί ομπρέλες, φρέσκα λουλούδια, κεράκια, φαναράκια, καθαριότητα, νοικοκυροσύνη και ευγενική διάθεση, προσκαλούν κατοίκους, περαστικούς και επισκέπτες να αφεθούν σε ποικιλόμορφες γαστριμαργικές απολαύσεις, γεμάτες χρώματα και αρώματα. Καταστήματα κάθε λογής, βιβλιοπωλεία, τουριστικά προϊόντα, είδη λαϊκής τέχνης, γκαλερί, αντικερί, παλαιοπωλεία, χειροτεχνίες, ντελικατέσεν, παντοπωλεία, ανθοπωλεία, μπουτίκ και τόσα άλλα, διαδέχονται με χάρη το ένα το άλλο.  Θαυμάσια! Τι άλλο να ζητήσει κανείς από την πόλη του;

Πέρα από την ανωτέρω περιοχή, που θέλει ακόμα πολλή δουλειά για να προβάλει το μοναδικά υπέροχο πρόσωπό της και να ξεκολλήσει τη ρετσινιά του παρελθόντος, είναι πολλές οι περιοχές στο κέντρο της Θεσσαλονίκης που πρόσφατα έχουν εκσυγχρονιστεί, αναβαθμιστεί διεξοδικά και έχουν μετατραπεί σε γειτονιές κόσμημα, με ιδιαίτερους πεζόδρομους και ξεχωριστές ομορφιές. Τα σημεία αυτά μαρτυρούν την άψογη συνεργασία των δημοτικών αρχών, των κατοίκων και των εμπόρων – επιχειρηματιών. Διότι καλό είναι να ζητούμε τα νόμιμα και τα δίκαια από τις αρχές του τόπου, αλλά πρέπει κι εμείς να βλέπουμε τι κάνουμε για την πόλη μας και πόσο απλόχερα της το προσφέρουμε. Ας μην ξεχνάμε ότι η κοινωνία δεν μας χρωστάει τίποτα, εμείς της χρωστάμε τα πάντα γι’ αυτό και δεν εφησυχάζουμε, αλλά καθημερινά συμβάλουμε για ότι καλύτερο. 

Συν τοις άλλοις, θα ομολογήσει κανείς ότι σαφώς, τα τελευταία χρόνια, έχει αυξηθεί η τουριστική κίνηση στην πόλη μας. Στη συγκεκριμένη περιοχή, δηλαδή την ευρύτερη Πλατεία Ναυαρίνου, παρατηρεί κανείς σε καθημερινή βάση τα γκρουπ των τουριστών με τα χαρακτηριστικά καπελάκια να πηγαινοέρχονται διψώντας για ιστορική γνώση, αποτύπωση αναμνηστικών φωτογραφιών – ντοκουμέντων και ανάπαυλα σε προσεγμένα στέκια. Πολλοί από αυτούς, έρχονται από το Ισραήλ για να τιμήσουν μια από τις πόλεις του Κόσμου, όπου πρόγονοί τους διέπρεψαν οικονομικά αλλά και αγάπησαν, καθώς η Θεσσαλονίκη ήταν ένα μεγάλο Εβραϊκό κέντρο πριν από την Γερμανική Κατοχή, για αυτό το λόγο άλλωστε και πλήρωσε τον ακριβότερο φόρο από την εξόντωση του μεγαλύτερου κομματιού του Εβραϊκού της Πληθυσμού. Μαζί με αυτούς θα παρατηρήσει κανείς και άλλους τουρίστες από την γειτονική μας εξ ανατολών Χώρα, όπου έρχονται για να δουν το μέρος που γεννήθηκε ο ιδρυτής της Νέας Τουρκίας, αλλά και για να ανακαλύψουν με τα ίδια τους τα μάτια πως οι δυο λαοί μας έζησαν (όχι αρμονικά βέβαια τον περισσότερο καιρό) μαζί και συνεργάστηκαν εμπορικά, πολιτισμικά και ο ένας πολιτισμός, ας μου επιτραπεί ο όρος για τους Οθωμανούς, έμπλεξε με τον άλλο (μουσική, αρχιτεκτονική). Φυσικά, υπάρχουν και οι άλλοι τουρίστες, ίσως λίγο πιο επιδειξίες από τους προηγούμενους (αυτοί από το Βορρά μας), αλλά τους το συγχωρούμε διότι ξοδεύουν όντως πολλά στην αγορά μας και έτσι έχουμε πολλαπλό όφελος… 

Διαβάζοντας τα λόγια μου θα νομίσει κανείς ότι μένουμε στην πιο τέλεια πόλη του Κόσμου. Ναι θα μπορούσε να είναι έτσι. Μα είναι όλα τέλεια; Φυσικά και δυστυχώς όχι. Θα μου πείτε πρέπει πάλι να γκρινιάξουμε; Ναι γιατί όχι; Αυτό άλλωστε δεν μας κάνει και καλύτερους; Αυτό δεν ωθεί, προκαλεί, αναγκάζει αν θέλετε και τις Αρχές του Τόπου μας, τη Πόλης μας να κάνει κινήσεις; Εντάξει θα παραδεχτούμε ότι έγιναν πολλά τα τελευταία χρόνια από τους Δημάρχους, αλλά έχουν να γίνουν ακόμα αρκετά.

Το θέμα της Ασφάλειας πρέπει να είναι ψηλά στην ατζέντα τους, διότι έτσι θα διαφυλάξουν και την απρόσκοπτη άφιξη τουριστών. Ας μην ξεχνάμε ότι στην περιοχή Ναυαρίνου έχουν γίνει πολλά με το να καθαρίσει η περιοχή από τους τοξικομανείς και την παραβατικότητα που αυτοί προκαλούν, αλλά δεν έχουμε τελειώσει οριστικά με αυτό το πρόβλημα. Ο Δήμος σε συνεργασία με την Αστυνομία (στην Αθήνα έχει υπογράψει συνεργασία ο Δήμαρχος με το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης) πρέπει να βάλει ένα τέλος στο αίσθημα ανασφάλειας που δημιουργείται σε όλους μας όταν περνάμε από εκεί ακόμα και μέρα μεσημέρι. Όλοι είναι γνωστοί όλων. Δεν θέλει και πολλά. Επίσης, φωτισμός και στο πιο μικρό σοκάκι. Για την ασφάλειά μας. Τη δική μας, των παιδιών μας, των Τουριστών, όλων μας.

Το θέμα της καθαριότητας, εκτός από θέμα Παιδείας, είναι και θέμα των Αρχών. Κάδοι παντού, κάδοι μεγάλοι για να μην ξεχειλίζουν. Κι εσείς φίλοι μου που έχετε αγαπημένα κατοικίδια, ας μην ξεχνάτε να έχετε μαζί σας στις βόλτες το απαραίτητο σακουλάκι… ξέρετε εσείς! Επίσης, πιο συχνές, μόνιμες παρεμβάσεις από την αρμόδια Αντιδημαρχία για φυτά, δέντρα, κήπους, πάρκα και ανάπλαση, εξωραϊσμός των συνοικιών ώστε κάθε γειτονιά, ιδιαίτερα όσες έχουν μια ιστορική σημασία, να γίνεται μια φιλόξενη, ξεχωριστή γωνιά, αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής των κατοίκων της. Άλλωστε ο Δήμος μας διαθέτει φυτώριο, έχει τεχνογνωσία, γεγονός που φαίνεται και από τους όμορφους κήπους της ΧΑΝΘ και τη Νέα Παραλία, αλλά το κυριότερο, τα φυτά είναι ανάσα ζωής για όλους τους κατοίκους του κέντρου.

Για το θέμα του τριπλού παρκαρίσματος στην Τσιμισκή και στους άλλους δρόμους του Κέντρου, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να μιλήσω. Εκεί και αν είναι θέμα Παιδείας. Αλλά και λίγο καταστολή και καμία κλήση δεν βλάπτει…

Αλλά φτάνει με την γκρίνια.

Ας χαρούμε τα δροσερά, ακόμα απογεύματα στην όμορφη και προικισμένη πόλη μας με την ένδοξη ιστορία και τους ανεκτίμητους ανά του αιώνες θησαυρούς, που είναι τόσο τυχερή που έχει την απεραντοσύνη της θάλασσας και μια θαυμάσια, ολοκαίνουρια παραλία. Μια πόλη ντελικάτη, ζωντανή που φλερτάρει μαζί σου ζωηρά σε καθημερινή βάση και σε κρατά σε εγρήγορση τα κάθε λογής χρώματα κι αρώματα της. Μια πόλη να την πιεις στο ποτήρι και δροσερά να ξεδιψάσεις! Εμπρός λοιπόν να απολαύσουμε υπέροχες βόλτες με τα πόδια ή το ποδήλατο, με την οικογένεια, τους φίλους, ή ακόμα, γιατί όχι; Και μόνοι μας!

Καλό Καλοκαίρι!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά MA, BA
HMKTG DMCULCOM CONS - WRIT 

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "CHANGE" τεύχος Ιουλίου 2014.

Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΝΕΟΛΑΙΑΣ 2014 - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Στις 19 Νοεμβρίου 2011, η Μπράγκα της Πορτογαλίας, ως επερχόμενη τότε Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα  Νεολαίας για το 2012, φιλοξένησε τη συνεδρίαση του Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Νεολαίας. Εκεί, μετά από έναν δύσκολο ανταγωνισμό μεταξύ τριών πόλεων, του Ιβάνοβο της Ρωσίας και του δικού μας Ηρακλείου Κρήτης, η Θεσσαλονίκη ανακηρύχθηκε νικήτρια για να φιλοξενήσει ως Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας για το 2014, νέους από όλη την Ευρώπη, όπως γίνεται κάθε χρόνο εδώ και μία εξαετία.

Ο τίτλος της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας δίνεται από το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Νεολαίας (European Youth Forum). Πρόκειται για ένα νέο σχετικά ευρωπαϊκό θεσμό, που ξεκίνησε το 2009 από το Ρότερνταμ της Ολλανδίας, συνεχίστηκε στο Τορίνο της Ιταλίας (2010), την Αμβέρσα του Βελγίου (2011), την Μπράγκα της Πορτογαλίας (2012), το Μάριμπορ της Σλοβενίας (2013). Η Θεσσαλονίκη είναι η πρώτη ελληνική πόλη που κερδίζει αυτόν τον τίτλο και θα το έχει για το 2014. Το 2015, το τίτλο θα φέρει η Κλουζ - Ναπόκα της Ρουμανίας.

Σε μια Χώρα όπως η Ελλάδα, μέσα στη δίνη της Ύφεσης και της Ανεργίας που μαστίζει ειδικά τους Νέους κατά 60% (!), το να φιλοξενείται στη Θεσσαλονίκη αυτός ο πολύ φιλόδοξος θεσμός, είναι πραγματικά κάτι το ελπιδοφόρο.

Όπως διαβάζουμε από την ιστοσελίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης: «Σύμφωνα με την κριτική Επιτροπή η Θεσσαλονίκη παρουσιάζεται ως μία πόλη ζωντανή, με ενεργό συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών και εξαιρετικά ισχυρή στήριξη από το τοπικό επίπεδο προς το ευρωπαϊκό. Τα μέλη της Επιτροπής επεσήμαιναν θετικά το γεγονός ότι η πρόταση της Θεσσαλονίκης επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στη σημασία βιώσιμων σχεδίων, μέσα στις υπάρχουσες δομές, για την καθιέρωση δραστηριοτήτων που θα απευθύνονται στους νέους και στις προκλήσεις που αυτοί αντιμετωπίζουν. Το αποτέλεσμα δικαίωσε τις προσπάθειες των νέων της πόλης που εργάστηκαν εθελοντικά και σκληρά για την υποβολή της πρότασης υποψηφιότητας. Η παρουσία μας εδώ κατάφερε να μεταδώσει, στην επιτροπή επιλογής, το πείσμα, τη λαχτάρα και την πίστη μας στη νίκη. Ο τίτλος ανήκει σ’ όλους τους νέους της Θεσσαλονίκης που, καλούνται να συμμετέχουν ενεργά στην υλοποίηση του προγράμματος για το 2014» είχε δηλώσει η Αντιδήμαρχος Νεότητας, Αθλητισμού & Εθελοντών Μαρία Πασχαλίδου».

Περισσότερες από 150 εκδηλώσεις διεθνούς και τοπικού χαρακτήρα βρίσκονται στον ήδη υπάρχοντα προγραμματισμό του Δήμου. Επίκεντρο φυσικά οι νέοι, οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές ανησυχίες τους, τα προβλήματα και οι δημιουργικές προτάσεις τους.

Το πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας 2014, θα αναπτυχθεί σε δύο πυλώνες: α) τη φιλοξενία διεθνών εκδηλώσεων στη Θεσσαλονίκη και β) τις δράσεις για τους νέους της πόλης.

Το πρώτο είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί ένας πρόχειρος υπολογισμός μας παρουσιάζει περί τους 10.000 ξένους στην πόλη της Θεσσαλονίκης μόνο για τις εκδηλώσεις και το κυριότερο, χωρίς να ξοδευτούν χρήματα φιλοξενίας.

Αναφέροντας πολύ σύντομα και με βάση τον επίσημο Προγραμματισμό, στην πόλη της Θεσσαλονίκης θα έχουμε: εκδηλώσεις για το Νερό ως Κοινωνικό Αγαθό (Ιανουάριος), εκπαιδευτικό σεμινάριο Media Against Xenophobia/ Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης εναντίον Ξενοφοβίας (Ιανουάριος), συνάντηση για το Μέλλον της Επαγγελματικής Κατάρτισης στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Φεβρουάριος) το Youth Event της Ελληνικής Προεδρίας - Ευρωπαϊκή Συνάντηση Νέων (Μάρτιος), την κοινή δράση με την εθελοντική καμπάνια Let's Do it Greece για τον καθαρισμό του περιβάλλοντος χώρου των βυζαντινών τειχών (Απρίλιος), εκδήλωση προσομοίωσης λειτουργίας της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ σε συνεργασία με το International Student UN Model και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας (Απρίλιος), μια μεγάλη καμπάνια για συμμετοχή των νέων στις Ευρωεκλογές (Απρίλιος - Μάιος), το σεμινάριο Reclaim the future για το μέλλον των νέων στην Ευρώπη μετά την περίοδο της κρίσης (Μάιος), το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Νέων και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Stratego (Αύγουστος), το Νυχτερινό Μαραθώνιο και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας (Οκτώβριος) και η διεθνής συνάντηση φοιτητών Erasmus (Νοέμβριος).

Σε συνεργασία με περισσότερες από 40 Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) οργανώνονται δράσεις σε τοπικό επίπεδο που σκοπό έχουν να παρουσιάσουν το νεανικό δυναμικό της πόλης, να αναδείξουν ταλέντα σε διάφορες θεματικές και να δημιουργήσουν δομές και θεσμούς διαβούλευσης του Δήμου Θεσσαλονίκης με τους νέους.

Όλη τη χρονιά θα διενεργούνται διαγωνισμοί για νέους ηλικίας 15 - 35 ετών σε θεματικούς τομείς όπως η μουσική, τα εικαστικά, οι νέες τεχνολογίες, η γαστρονομία και όχι μόνο.

Βλέποντας όλα τα παραπάνω, δεν μπορούμε παρά να ευχηθούμε κάθε επιτυχία στην Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2014 – Θεσσαλονίκη. Σαν σταυροδρόμι Χωρών και Πολιτισμών, η Θεσσαλονίκη, μέσα από την προβολή που θα έχει (αλλά και γιατί όχι και τα χρήματα που θα φέρουν οι πολυάριθμοι, ελπίζουμε, επισκέπτες και συμμετέχοντες στις εκδηλώσεις), σαν μία άλλη EXPO2008 που δεν πήραμε κάποτε, θα μπορέσει να αναδειχθεί διεθνώς.

Ελπίζουμε, οι διοργανωτές, να φανούν αντάξιοι της τιμής που έγινε στην πόλη μας και μέσα από την φιλοξενία της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας, να αναδείξουν το τεράστιο πρόβλημα που βιώνει η Ελληνική Νεολαία της Κρίσης, της Ύφεσης, του αβέβαιου μέλλοντος. Να δείξει ότι υπάρχει ελπίδα, μέσα από τη συνεργασία των Λαών όλης της Ευρώπης και κυρίων των Νέων, να ξεφύγουμε από την απαισιοδοξία, τη μιζέρια και όλα όσα μας βασανίζουν τα τελευταία χρόνια.

Ελπίζουμε, τέλος, σαν Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας, η Θεσσαλονίκη μας να μην επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος, όταν κάποτε είχε το τίτλο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. 

Να μην γκρινιάζουμε όμως! Καλή επιτυχία, και αυτή θα έρθει με την συμμετοχή και την υποστήριξη όλων μας! 

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά MABA
HMKTG DMCULCOM CONS - WRIT 

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "CHANGE" τεύχος Φεβρουαρίου 2014.

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Η Γενιά του Πολυτεχνείου και άλλα Κλασικά Παραμύθια...

«Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων! Κάτω ο Παπαδόπουλος! Έξω οι Αμερικάνοι!». Αυτά άκουγε ο κόσμος στην Αθήνα από την φωνή της γνωστής σε όλους μας κοπέλας τότε. Από αυτή την φωνή που με την ιδιαίτερη χροιά και προφορά, έδινε ελπίδα στον λαό για την αποτίναξη της ξενόφερτης όπως αποδείχτηκε από τα αρχεία της CIA χρόνια μετά Δικτατορίας των Συνταγματαρχών (που πρόλαβαν τον Βασιλιά από το να κάνει τη δική του…). Περασμένα ναι, ξεχασμένα όχι βέβαια.

Από τότε όμως η κοπέλα αυτή, γυναίκα με παιδιά τώρα πια, μετά την αποφυλάκισή της και μετά την μεταπολίτευση είχε μια λαμπρή καριέρα όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό της που παρατίθεται στην επίσημη ιστοσελίδα της: στέλεχος Πολυεθνικής, Στέλεχος Υπουργείου, Στέλεχος μεγάλης εταιρείας, Βουλευτής, Εκπρόσωπος της Χώρας στην ΕΕ.

Not too bad actually

Προς Θεού όμως για να μην παρεξηγηθούμε, κανένα ίχνος έλλειψης σεβασμού στο πρόσωπο – σύμβολο του Αντιδικτατορικού Αγώνα. Αλίμονο.  Οι αγώνες είναι γνωστοί και σεβαστοί. Τέλος.

Από τους υπόλοιπους ήρωες του Πολυτεχνείου (και άλλων Σχολών που αντιστάθηκαν στη Δικτατορία τότε), μπορούμε να βρούμε Υπουργούς που ακόμα είναι Υπουργοί ή απεσύρθησαν «με τιμή» σε κάποιο χωριό της Ελλάδας, Πρόεδροι Εισηγμένων εταιρειών, παραλίγο Υπουργοί (μιας ημέρας…), και άλλοι Βουλευτές, Πρόεδροι ΔΕΚΟ. Φυσικά τα παιδιά όλων αυτών, είτε φιγουράρουν στις σελίδες των κουτσομπολίστικων περιοδικών και της showbiz για τον έκλυτο βίο τους, είτε έχουν πάρει ήδη θέσεις στον Κρατικοδίαιτο Ιδιωτικό Τομέα ή και καλύτερα σε κάποια ΔΕΚΟ, Υπουργείο, «ΜΚΟ». Ακόμα καλύτερα, έχουν εταιρείες που δουλεύουν με το Δημόσιο για δουλειές που πήραν πάντα με το σπαθί τους. Τα ονόματα είναι γνωστά. Άλλοι είναι φυλακή, άλλοι κοντεύουν να μπουν. Άλλοι έχουν φύγει από τη Χώρα. 

Φυσικά, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε και τους εκατοντάδες ανώνυμους πολίτες, φοιτητές, εργάτες, απλούς ανθρώπους, που πλήρωσαν με αίμα, χρόνια φυλακής, εξορίας, την αντίστασή τους στη Δικτατορία. Αυτοί όμως, μετά από όλα αυτά, απλά γύρισαν στις δουλειές που έκαναν, ή δεν έκαναν, με τα τραύματα νωπά στα σώματά τους και στις ψυχές τους.

Μέσα σε αυτή τη γενιά, συμπεριλαμβάνονται και οι γονείς από τους περισσότερους από εμάς, οι οποίοι οι περισσότεροι, προσπαθούσαν να επιβιώσουν και να μας δώσουν ελπίδα για το μέλλον. Το μέλλον που μετά το 1974 ήρθε με τεράστια και ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Όπως θα θυμάστε φαντάζομαι, η Αλλαγή που ήρθε το 1981, έφερε στην εξουσία (όχι την φαντασία), ΟΛΗ την ηγεσία της γενιάς του Πολυτεχνείου. Πάλι χωρίς ίχνος έλλειψης σεβασμού στους αγώνες όλων αυτών των ανθρώπων, θα πρέπει να τους εκφράσω ένα παράπονό μου. Πώς μας έφτασαν ως εδώ; Πως μας κατάντησαν έτσι; Πως μας χρεοκόπησαν; Που πήγαν οι Ελεύθεροι Αγωνιζόμενοι Έλληνες; Εκείνοι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες με τα ανέμελα μαλλιά, το casual ντύσιμο και την αντικομφορμιστική κουλτούρα τι απέγιναν;

Ούτε από την ΕΟΚ μας έβγαλαν, ούτε από το ΝΑΤΟ. Ούτε ο Πλούτος της Χώρας μοιράστηκε στον Λαό, ούτε η διαχείριση ήταν χρηστή, ούτε υγιής ανάπτυξη, ούτε τίποτα. Εκείνοι οι νέοι φοιτητές και φοιτήτριες, γλυκάθηκαν από το εύκολο μέλι της εξουσίας και σήμερα κυκλοφορούν με πολυτελή οχήματα – σκάφη - ιδιωτικά τζετ, διαμένουν σε χλιδάτες κατοικίες, έχουν μεγάλα εισοδήματα σε τράπεζες εντός και εκτός Ελλάδος, ζουν μεταλλαγμένοι από το χρήμα και την πολυτέλεια και οι λέξεις «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» τους προσπερνούν αδιάφορα.  Το σύστημα εναντίον του οποίου αυτοί αγωνίστηκαν τότε, τους αλλοτρίωσε και τους έκανε κομμάτια του. Μεγάλη ειρωνεία… η παιδεία του τότε γκρεμίζει την παιδεία του σήμερα!

Αντί όλων των παραπάνω, δανειστήκαμε άπειρα χρήματα από όποιον μπορούσε να μας δανείσει. Κατασπαταλήσαμε πόρους δισεκατομμυρίων επί δισεκατομμυρίων δραχμών (τότε) για έργα που μοιράστηκαν με υπερκοστολόγηση σε παλιούς «συντρόφους» ιδιοκτήτες Τεχνικών Εταιρειών από τα Κοινοτικά Ταμεία της κατάπτυστης ΕΟΚ «των μονοπωλίων και των Αγορών». Αγοράσαμε οπλισμό, αεροπλάνα, υποβρύχια, φρεγάτες, από τους Ιμπεριαλιστές «συντρόφους» του ΝΑΤΟ, από το οποίο δεν φύγαμε.

Πήραμε «δωράκια» από τις διαβολικές Πολυεθνικές, κτίσαμε βίλλες σε ακριβά προάστια των πόλεών μας, σπουδάσαμε τα παιδιά μας σε ακριβά Πανεπιστήμια του εξωτερικού (βέβαια…).

Για να μην είμαστε άδικοι, δώσαμε και στον κοσμάκη, επιδοτήσεις (με εγγύηση τα σπίτια τους βέβαια) για να μην αισθάνονται ότι δεν συμμετέχουν στο πάρτι. Κάναμε τα στραβά μάτια στη διαφθορά. Αναδείξαμε την έλλειψη ελέγχου και αξιοκρατίας σε εθνικό προσόν και τον οχαδερφισμό σε κοινό χαρακτηριστικό της Φυλής μας.

Δώσαμε και άλλες επιδοτήσεις στην Τιμημένη Αγροτιά και της υποθηκεύσαμε τη γη μέσω των δανείων των Συνεταιρισμών στις Τράπεζες και των δανείων των Φωτοβολταϊκών Πάρκων.

Και η συνέχεια είναι γνωστή. Η Περίφημη Γενιά του Πολυτεχνείου διακόρευσε την Κοινωνία με τα νέα ήθη που έφερε. Μάλιστα, μπόρεσε και μόλυνε και την άλλη (πιο δεξιά) πλευρά και την κατέστησε το ίδιο ένοχη για ότι μας τυραννάει τώρα.

Αυτή είναι η Γενιά του Πολυτεχνείου. Πήρε την χειροβομβίδα και την άφησε να σκάσει στα δικά μας χέρια… Και το πιο αστείο – τραγικό (ο Σαίξπηρ είπε ότι η διαφορά είναι από πού ξεκινάει κανείς) είναι ότι οι ελπίδες για σωτηρία της Χώρας, του Κράτους, του Έθνους μας στηρίζονται στη Γενιά αυτή ή στα παιδιά τους.

Παναγία μου βόηθα!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά MA, BA
HMKTG DMCULCOM CONS - WRIT

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Change" τεύχος Νοεμβρίου - Δεκεμβρίου 2013 και στο www.neopolis.gr

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Άνεργοι ή Ά(ε)ργοι οι Έλληνες;

Συμπτωματικά τις στιγμές που γραφόταν αυτό το κείμενο, ανακοινώθηκαν από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) τα στοιχεία για την ανεργία στη Χώρα μας.

Με νέο ρεκόρ η ανεργία καλπάζει πλέον με 27,9% στο σύνολο του ενεργού πληθυσμού και με 58,8% στις ηλικίες 15 – 24 ετών και με 37,4% στις ηλικίες 25 – 34 ετών.

Από πλευράς γεωγραφίας, η Βόρεια Ελλάδα κρατά τα σκήπτρα με την Μακεδονία – Θράκη να εμφανίζει ποσοστό 29,5%, πάντα σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αρχής.

Δηλαδή (και εδώ τελειώνω με τα νούμερα), έχουμε 1.403.698 ανέργους. Σε αυτούς πρέπει να προσθέσουμε, φαντάζομαι, και τους ελεύθερους επαγγελματίες που έχουν μείνει χωρίς δουλειά ή που δεν έκοψαν ούτε μία απόδειξη.

Τρομακτικό.

Απάνθρωπο.

Επικίνδυνο.

Πριν όχι πολλά χρόνια, ένας τέως (ελπίζω) Πρωθυπουργός, είχε θέσει ως στόχο το να έχει κάθε οικογένεια έναν εργαζόμενο. Μάλλον δεν τον κατάλαβαν πολλοί τότε. Τον πέτυχε τον στόχο ο «άτιμος». Αλλά αυτά είναι Ιστορία…

Είναι όμως αυτή όλη η αλήθεια; Είναι πραγματικά όλοι αυτοί οι άνθρωποι, άνεργοι; Προς Θεού, μην παρεξηγηθώ, τα μεγέθη έχουν ανέβει τρομακτικά τα τελευταία 5 χρόνια της Ύφεσης. Όντως. Αλλά ρωτώ ξανά: είναι όλοι αυτοί πραγματικά άνεργοι;

Πόσοι από αυτούς δεν δουλεύουν και αμείβονται «μαύρα» παίρνοντας και τον μισθό αλλά και το επίδομα, αυτό έστω το μικρό των € 360,00 το μήνα, από τον ΟΑΕΔ;

Πόσοι δεν είναι αυτοί που δεν πηγαίνουν σε κάποιες δουλειές απλά επειδή θεωρούνται, ακόμα, «παρακατιανές»;

Πόσοι δεν είναι αυτοί που δεν ασχολούνται καν με το να ψάξουν δουλειά, διότι απλά, ακόμα τους «επιδοτούν» οι γονείς ή κάποια ενοίκια από παππούδες και γιαγιάδες;

Το θέμα έχει να κάνει με το αν μπορείς να παραμείνεις άνεργος (δηλαδή να είσαι άεργος). Αν έχεις την πολυτέλεια να περιμένεις να εμφανιστεί κάτι αντάξιό σου ή σύμφωνα με τους στόχους που είχες θέσει σαν εργαζόμενος, σαν άνθρωπος με όνειρα (να είσαι αργός δηλαδή). Πόσο μπορείς να περιμένεις μέχρι να πεις: «οτιδήποτε κύριε, οτιδήποτε, αρκεί να έχω κάποιο εισόδημα!».

Πότε έρχεται για το καθένα, για τον καθένα μας, αυτή η στιγμή;

Έρχεται. Και όταν έρχεται, είναι σαν τσουνάμι. Βλέπεις ξαφνικά τον λογαριασμό στην Τράπεζα να έχει φτάσει σε κατάσταση μη αναστρέψιμη. Έρχεται όταν οι λογαριασμοί αρχίζουν και κάνουν ένα βουνό στο τραπεζάκι της εισόδου. Έρχεται όταν φοβάσαι να κοιτάξεις στο κουτί του ταχυδρομείου μήπως είναι η Εφορία, ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, τα Κοινόχρηστα, η Πιστωτική, το Δάνειο για το σπίτι ή τις (παλιές) διακοπές. Έρχεται, όταν σου ανακοινώνουν οι γονείς ότι τους έκοψαν και άλλο την σύνταξη και δεν θα μπορέσουν να σου δώσουν κάτι, αυτό τον μήνα ή και τους επόμενους. Έρχεται όταν ο ενοικιαστής σου δεν σου πληρώνει τα «σίγουρα» ενοίκια. Όταν σου αφήνει φέσι λογαριασμούς και το διαμέρισμα της γιαγιάς σου ένα ερείπιο και για να το νοικιάσεις πρέπει να το επισκευάσεις αν όχι να το ανακαινίσεις ολόκληρο.

Έρχεται όταν αρχίζεις να προσέχεις πολύ, το τι θα αγοράσεις από το Σουπερμάρκετ. Όταν με τρόμο περιμένεις να ακούσεις τη λίστα με τα ψώνια.

Έρχεται και είναι βουβό το κύμα. Σαν το τσουνάμι.

Τότε λοιπόν, είναι η στιγμή που μετανιώνεις που ήσουν άΕργος για αρκετό καιρό τρώγοντας την αποζημίωση και το επίδομα ανεργίας. Όταν ήσουν Αργός στις αντιδράσεις σου και άφηνες τις μέρες, τους μήνες, τις ευκαιρίες να περνάνε μπροστά από τα μάτια σου. Ναι λοιπόν. Είσαι ΑΝΕΡΓΟΣ. Και κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει παρά μόνο ο εαυτός σου. Μόνο εσύ ο ίδιος μπορείς να δώσεις τη λύση, βρίσκοντας το κουράγιο και το ηθικό ανάστημα να πεις σε όλους όσους χρωστάς πια, ότι δεν θα πληρωθούν τα χρέη μέχρι να βρεις δουλειά. Τα χρέη τα οποία θα τα πληρώσεις λίγα – λίγα, αφού έχεις αλλάξει πλέον τρόπο ζωής. Δείχνοντας πρώτα από όλα στον εαυτό σου ότι έχεις συνειδητοποιήσει την κατάστασή σου. Ότι έχεις σταθεί στα πόδια σου και με αξιοπρέπεια θα κάνεις τα πάντα μέχρι να ορθοποδήσεις.

Έτσι λοιπόν, ένα ποσοστό από αυτούς τους κοντά 1.500.000 ανθρώπους, μπορούσαν να βρουν δουλειά, ακόμα στην αρχή. Όταν μπορούσαν να πάνε κάπου με πιο λίγα. Και μετά να δουν τι θα κάνουν. Όταν μπορούσαν να πάνε σε πιο «απλές» δουλειές από αυτές του Account Executive Supervision Area Manager (βάλτε όσα πρόσθετα θέλετε). Όταν μπορούσαν να δεχτούν την μείωση στις αποδοχές που τους ζήτησε ο τότε εργοδότης τους για να μπορέσει να «βγει» η επιχείρηση. Όταν ακόμα μπορούσαν να είναι ΕΝΕΡΓΟΙ οικονομικά, έστω και με πιο λίγα αλλά μαζί με την αποζημίωση (που τότε στην αρχή της Κρίσης, δινόταν), θα μπορούσαν να κάνουν το κουμάντο τους που λένε οι παλιοί και να έχουν κάτι στην μπάντα τώρα που το πράγμα έχει ξεφύγει πια.

Τότε, έπρεπε να έχουν πιο ΓΡΗΓΟΡΑ αντανακλαστικά και να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Να καταλάβουν δηλαδή ότι είναι ΑΝΕΡΓΟΙ, και ότι δεν πρέπει να αφήσουν τις ευκαιρίες να περάσουν από μπροστά τους, μένοντας άεργοι, αργοί, άπραγοι.

Αλλά δυστυχώς, όλα αυτά είναι θέμα Παιδείας, και κυρίως Ηγεσίας από τους υποτιθέμενους Ταγούς της Χώρας μας. Αλλά αυτοί, δυστυχώς πάλι, το μόνο που του ένοιαζε τότε, στην αρχή της Κρίσης, ήταν το κεφάλι τους…

Τέλος, θα ήθελα να κλείσω το παρόν άρθρο, παραθέτοντας ένα αυτούσιο απόσπασμα από τη συνέντευξη του Ομότιμου Καθηγητή Αγγειοχειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Παναγιώτη Δημακάκου, στο περιοδικό «Κ» της εφημερίδος «Καθημερινή» που κυκλοφόρησε 08/09/2013: «Θεωρώ ότι η ρίζα της πικρής και πονεμένης αυτής κατάστασης ανευρίσκεται στην έλλειψη της παιδείας. Η παιδεία πρέπει να υπηρετείται από προσωπικότητες υψηλώς πνευματικά καλλιεργημένες και κοινωνικά καθολικά αναγνωρισμένες, με ακέραιο ιδιωτικό και δημόσιο βίο. Εξουσία χωρίς παιδεία σημαίνει κοινωνία χωρίς ελπίδα. Ο νόμος να είναι αμείλικτος και η δικαιοσύνη θεία, άλλως ξαναζούμε πάλι τον κοσμοκαλόγερο Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη που έγραφε: ‘’Η αργία εγέννησε την πενία. Η πενία έτεκε την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτική. Ιδού η αυθεντική καταγωγή αυτού του τέρατος του τότε και τώρα.’’»

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά MA, BA
MKTG DMCULCOM CONS - WRIT

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Change" τεύχος Οκτωβρίου και στο www.neopolis.gr

Troica άλλοτε και τώρα…

Τα τελευταία χρόνια ζούμε στη Χώρα μας κάτι που εμάς του Έλληνες ως λαός, δεν μας αρέσει καθόλου: να μας υπαγορεύει κάποιος τί να κάνουμε, πώς και πότε.

«Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει…» έλεγαν οι παλιοί και προφανώς, διότι μετά από τόσες και τόσες «Κατοχές» της Χώρας μας, στο τέλος, εμείς, οι Έλληνες, επαναστατούσαμε και διώχναμε τους εκάστοτε «κατακτητές».

Θα πει κανείς ότι αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια, είναι μια ειδικού τύπου «κατοχή». Η «δική μας» κατοχή που θα εξιστορούμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας, για τον Φούχτελ, τον Ράιχενμπαχ, το Μαζούχ, μην ξεχνάμε και «τον δολοφόνο με το αγγελικό πρόσωπο» Τόμσεν, και όλους αυτούς, που και τους πληρώνουμε και μας λένε και τι να κάνουμε.

Το ερώτημα όμως, είναι ένα: ήταν στραβός ο γιαλός, ή εμείς στραβά αρμενίζαμε;

Η ερώτηση, έχει απαντηθεί από άλλους τον τελευταίο καιρό. Φυσικά εμείς στραβά αρμενίζαμε και μαζί (στο ποσοστό του ο καθένας) τα φάγαμε, και διορίσαμε και το καημένο το παιδί μας στο Δημόσιο, και απόδειξη δεν κόψαμε ή δεν ζητήσαμε, με αντάλλαγμα καλύτερη τιμή (τι χαζοί που είμαστε, την ίδια τιμή πληρώσαμε τελικά…), και ρουσφέτι ζητήσαμε, ή κάναμε, και τον γνωστό εκμεταλλευτήκαμε για να κάνουν οι άντρες καλύτερη θητεία, και τις επιδοτήσεις παίρναμε και ζούσαμε για μήνες ενώ δουλεύαμε έναν, και τους δρόμους μας φτιάξαμε με σκάρτα υλικά και δηλώσαμε ότι τους φτιάξαμε με κανονικά, και τους διαγωνισμούς «στήσαμε» για να πάρουμε μίζα, και τους καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες κάναμε με 10πλάσιο κόστος, και, και, και, ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Ας συμπληρώσει ο καθένας τα δικά του.

Και τώρα; Που ζητήσαμε βοήθεια; Γιατί μας κακοφαίνεται που μας λένε άλλοι τί να κάνουμε, πώς να το κάνουμε και να το κάνουμε ΤΩΡΑ! Όχι με τον Ελληνικό τρόπο («χαλλλαρά»). Αλλά τώρα! Τρέχοντας!

Τώρα να ρίξουμε τις τιμές! Τώρα να διώξουμε την κόπρο του Αυγεία από το Δημόσιο (ακόμα πληρώναμε τους καταδικασμένους για φόνο Δημάρχου, ενώ ήταν στη φυλακή!)! Τώρα πρέπει να κάνουμε σωστούς διαγωνισμούς στο Δημόσιο και στα έργα του! Τώρα πρέπει να πληρώσουμε για όσα κάναμε εκατόν πενήντα χρόνια τώρα!

Σκεφτείτε, ότι Troica είχαν και οι «ήρωες» της Επανάστασης του ’21 που πήγαν στο Λονδίνο να φέρουν το Δάνειο που θα έσωζε και θα έχτιζε τη Χώρα και έφεραν κάποιες χιλιάδες λίρες πίσω. Δάνειο το οποίο αποπληρώσαμε πρόσφατα. Troica είχε και ο Εθνάρχης Ελ. Βενιζέλος όταν πήγε μέχρι τον Σαγγάριο ποταμό, πριν την Καταστροφή της Σμύρνης (συγνώμη τον «συνωστισμό» ήθελα να πω). Troica, είχαν και μετά την Κατοχή του ’41 – 44 όταν προσπάθησε η Χώρα να σταθεί στα πόδια της μετά από τον ξενόφερτο Εμφύλιο. Troica έχουμε και τώρα. Δεν πάω πιο πίσω στην Ιστορία, διότι δυστυχώς θα δούμε ότι αυτή η Χώρα, πρόκοψε μόνο όταν είχε είτε εμπνευσμένους Ηγέτες (Σόλων, Περικλής, Θεμιστοκλής, Φίλιππος, Αλέξανδρος, και αργότερα κάποιοι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες) με αυξημένες εξουσίες όμως, είτε όταν ήταν υπό επιτήρηση (Pax Romana). Μόνο όταν εφαρμοζόταν οι Νόμοι, μόνο τότε η Χώρα διέπρεψε και δοξάστηκε. Τυχαίο; Δεν είμαι Ιστορικός…

Μας ενοχλεί η Troica λοιπόν. Συμφωνώ. Έχει όμως, αναρωτηθεί κανείς μας, για το πώς θα φερόμασταν εμείς σε κάποιον ο οποίος κατ’ επανάληψη, ελπίζω όχι καθ’ έξη, έχει αποτύχει στη διαχείριση των του οίκου του και μας ζητάει δανεικά; Θα τον αφήναμε να πάρει τα λεφτά και να φύγει με την απλή υποχρέωση να μας τα γυρίσει κάποια στιγμή πίσω με τον συμφωνημένο τόκο; Δεν νομίζω… Θα ελέγχαμε, θα ρωτούσαμε συχνά πώς πάει, τι κινήσεις κάνει για να σωθεί. Στην περίπτωση δε που θα μας ζητούσε δανεικά για πολλοστή φορά, θα στέλναμε και κάποιον δικό μας να ελέγχει την εταιρεία του με προσοχή, απλά για να διασφαλίσει ότι θα πάρουμε τα λεφτά μας πίσω. Θα είχαμε λόγο στη διαχείριση και ίσως και σε άλλα θέματα Στρατηγικής, επιλογών κλπ.

Βέβαια, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με επιχείρηση, αλλά με Χώρα που έχει Λαό, ο οποίος έχει τις ευθύνες του για την εκλογή άχρηστων και διεφθαρμένων για να τον κυβερνάνε, αλλά, τώρα υποφέρει, πολλές φορές αδίκως. Δυστυχώς, όταν γίνεται πόλεμος, είτε στρατιωτικός, είτε όπως τώρα οικονομικός, τα θύματα είναι παντού και πολλά. Εδώ λοιπόν, είναι στο χέρι, ή μάλλον στην ικανότητα των διαπραγματευτών, να πείσουν τους δανειστές, ότι δεν φταίνε όλοι, και κυρίως δεν φταίνε οι αδύναμοι. Στην περίπτωσή μας όμως, οι διαπραγματευτές μας, νοιάστηκαν μόνο για τους δικούς τους, τους πελάτες τους. Άφησαν στο έλεος της Κρίσης, τον απλό Λαό, και ακόμα και τώρα προστατεύουν με νύχια και με δόντια το απόρθητο Κάστρο του Δημοσίου. Δεν τολμούν να πουν καν τη λέξη ΑΠΟΛΥΣΗ και εφευρίσκουν όρους όπως η «διαθεσιμότητα», «κινητικότητα» κλπ.

Το θέμα είναι το εξής και είναι απλό. Οι Πολιτικοί, σε κάθε Χώρα του Κόσμου, του Πολιτισμένου, είναι βέβαιο ότι θα διαφθαρούν αν δεν είναι διεφθαρμένοι από πριν. Και αυτό θα συμβεί διότι η Εξουσία Διαφθείρει. Αυτό είναι Κανόνας. Θέσφατο. Τέλος. Το θέμα είναι αλλού. Υπάρχουν στη Χώρα δομές, οργάνωση, στεγανά που να επιτρέπουν αυτή τη διαφθορά να φτάνει μέχρι ένα σημείο τουλάχιστον; Δυστυχώς όχι. Εδώ η διαφθορά ήταν και οριζόντια, αλλά και κάθετη. Από τον πρώτο υπάλληλο, μέχρι τον Υπουργό. Σκεφτείτε ότι ο κατηγορούμενος πρώην Υπουργός που βρίσκεται στον Κορυδαλλό, μήνες τώρα, έκλεβε το Κράτος από την πρώτη στιγμή. Και κανένας δεν τον έπιασε, ή δεν ήθελε να τον πιάσει διότι και αυτός με τη σειρά του «μοίραζε» παρακάτω…

Και ναι. Διαφθορά υπάρχει και στην ΕΕ. Σκεφτείτε ότι στην Γερμανία των Αρίων και των Αρίστων, Υπουργός Παιδείας (!), παραιτήθηκε διότι ανακάλυψαν ότι είχε PHD μαϊμού. Ναι είχε τέτοιο PHD, αλλά ο μηχανισμός το «έπιασε», έφτασε μέχρι Υπουργός βέβαια, αλλά τελικά το πιάσανε. Και υπάρχουν και παραδείγματα πολλά. Να μην αναφέρω τη SIEMENS

Ναι λοιπόν. Δεν μας αρέσει η Troica. Σε κανέναν δεν αρέσει. Και πρέπει να φύγει το συντομότερο. Αλλά εμείς, μπορούμε να είμαστε νοικοκύρηδες; Μπορούμε να εγγυηθούμε στα παιδιά μας, ότι δεν θα ζήσουν αυτό που ζούμε εμείς τώρα; Ότι δεν θα ξαναβρεθεί η Χώρα μας σε αυτό το σημείο, της Χρεοκοπίας, σε κάθε επίπεδο; Εάν αυτό μπορέσουμε να το εγγυηθούμε, τότε στη Χώρα μας, στην καλύτερη, ομορφότερη, και πλουσιότερη Χώρα του Κόσμου, δεν θα έχει θέση καμία Troica και κανένας «ζυγός».

Είναι στο χέρι μας λοιπόν!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά MA, BA
MKTG DMCULCOM CONS - WRIT

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Change" τεύχος Σεπτεμβρίου και  στο www.neopolis.gr  

Κρίση σε Τιμή Ευκαιρίας!

«Βαριέμαι, Βαριέμαι, Βαριέμαι … Να Σ’ Αγαπώ…», τραγουδάει η Μαίρη Λω (Μαρία Μαντωνακάκη) σε ένα όμορφο, old fashioned, jazz κομμάτι, υπό τη συνοδεία της ορχήστρας του συζύγου της, Νίκυ Γιάκοβλεφ, σε  single που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1963.

Βαριέμαι, Βαριέμαι, Βαριέμαι… εγώ προσωπικά, να ακούω και να διαβάζω, ξανά και ξανά, για την κρίση, τη συγκυρία, την πτώχευση, τις ευκαιρίες, την ελπίδα και όλο το εύγλωττο λεξιλόγιο που δεσπόζει στα Ελληνικά χείλη, λες και πρόκειται για ηρεμιστικό, ναρκωτικό ή καταπραϋντική καραμέλα.

Κυρίες και Κύριοι, κρίση θέλαμε και κρίση έχουμε! Εμείς προκαλούσαμε την τύχη μας και τώρα κοιμόμαστε όπως στρώσαμε! Υπνόσακος, η κρίση, σε τιμή ευκαιρίας!

Ένα μικρό flash back, θυμηθείτε «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», «Το Γύρο του Θανάτου», μας δείχνει περίτρανα ότι αν βάλουμε στην άκρη το πνεύμα το αρχαίο Ελληνικό και το αθάνατο, μας μένουν χούφτες, αυτόχειρα μπασταρδεμένου, ταλαιπωρημένου και κατατρεγμένου λαού, κλοτσοσκούφι στα χέρια και τα πόδια των μεγάλων δυνάμεων.

Διαβάζοντας κανείς ιστορία, όχι μόνον αυτά τα ελάχιστα που διδάχθηκε στο σχολείο, εκστασιάζεται βλέποντας ότι μόνοι μας, εδώ και αιώνες, βγάζουμε τα μάτια μας! Κατεργάρηδες, σαλταδόροι, λιγούρηδες, λιποτάκτες, χαφιέδες, δοσίλογοι, συμφεροντολόγοι, αρχαιοκάπηλοι, λαδογλείφτες…. Ναι! Μην εκπλήσσεστε! Πολλές από τις θαυμαστές οικογένειες – κολοσσοί, που παριστάνουν την σύγχρονη Ελληνική ελίτ, φτιάχτηκαν μέσα από ανάλογες συμπεριφορές και πράξεις λάσπης. Είναι γνωστοί, πασίγνωστοι, «επικηρυγμένοι», αλλά εμείς εξακολουθούμε να τους αφήνουμε τον οβολό μας.

Κάτι ανάλογο ισχύει και με τις πολιτικές καμινάδες, τα τζάκια δηλαδή… όλους αυτούς τους σπουδαίους, τους μορφωμένους, τους καλλιεργημένους, τους φιλοπάτριδες, τους ηγέτες… δημοτικούς συμβούλους, δημάρχους, περιφερειάρχες, βουλευτές, πολιτικούς, γραμματείς και κόντρα συμβούλους, που εμείς στηρίζουμε, εκλέγουμε και ψηφίζουμε, υποκινούμενοι από μικροκομματικά – προσωπικά συμφέροντα, χωρίς να βλέπουμε κάτω από τη μύτη μας, κοιτάζοντας μόνο το δέντρο αλλά ποτέ το δάσος.  

Το δημόσιο, τα ομόλογα, την κρίση του χρηματιστηρίου, τη φούσκα, τα δάνεια, την πλαστή ανάπτυξη, την παραπαιδεία, τις παράνομες επιδοτήσεις, την πολεοδομική αναρχία, την κυκλοφοριακή συμφόρηση, την πολιτιστική ύπνωση, τη σύγχρονη αγραμματοσύνη, την αεργία, την ανεργία … εμείς τα δημιουργήσαμε όλα, με την αδιαφορία μας, την ανέχεια, την τεμπελιά, την αμέλεια, την αμορφωσιά μας, το αραλίκι μας, τον φανατισμό, τον εφησυχασμό μας… Ακόμα και σήμερα, μετά από όλα αυτά βλέπετε να αντιδράει ουσιαστικά και αποτελεσματικά η πλειοψηφία του λαού; Μπούρδες! Μόνο σωματεία, συντεχνίες, συνδικαλιστές και κομματικές ενώσεις… δηλαδή οργανωμένη, προγραμματισμένη, ελεγχόμενη αντίδραση εκ  των έσω. Μωρέ, κάποτε οι Έλληνες γίνονταν γροθιά, έπαιρναν τα σπαθιά, τα τουφέκια και ορμούσαν μπροστά, αγωνιζόμενοι για ευνομία, ευταξία, δικαιοσύνη, γράμματα και πολιτισμό!

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, που μας χαρακτηρίζει και που επιτέλους ξεμπροστιάστηκε, αλλά και πάλι εμείς οι πολλοί κάνουμε πως δεν βλέπουμε και δεν ακούμε, αντιλαμβάνεται κάθε άνθρωπος με διαίσθηση, ότι τα πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν ριζικά αν δεν αλλάξουμε πρώτα από όλα εμείς οι ίδιοι! Θέλεις γιατί είναι η μοίρα μας, το πεπρωμένο μας, θέλεις γιατί είμαστε στοιχειωμένοι λόγω της γεωγραφικής θέσης, του κλίματος, της φυσικής ομορφιάς και της αρχαίας ιστορίας μας… όσο δεν αλλάζουμε μυαλά και δεν ξεβολευόμαστε, θα είμαστε στα ίδια και χειρότερα!

Τι μένει λοιπόν; Να καταλάβουμε ότι βιώνουμε έναν οικονομικό πόλεμο και μια πνευματική εξαθλίωση. Να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να οπλιστούμε με υπομονή, πείσμα και θέληση για να παλέψουμε για ένα αυτονόητο καλύτερο αύριο, για την αξιοπρέπεια που κάθε ανθρώπινο ον δικαιούται. Πως; Τι πρέπει να κάνουμε;

-Προσέχουμε που δίνουμε την ψήφο μας, απαλλαγμένοι από τα προσωπικά μικρό-οφέλη, αλλά λαμβάνοντας υπόψη το κοινό καλό και την πρόοδο της χώρας μας!
-Στηρίζουμε έμπρακτα και ενεργά τη διαπραγμάτευση και την εξοικονόμηση!
-Λέμε ναι στην ποιοτική μόρφωση και στην πνευματική καλλιέργεια!
-Μαχόμαστε για τον ορθολογισμό των τιμών!
-Αγωνιζόμαστε για ισονομία και αξιοκρατία!
-Λέμε όχι στην εξαθλίωση!
-Διαβάζουμε!
-Μιλούμε ορθά Ελληνικά!
-Μαθαίνουμε τη γεωγραφία και την ιστορία μας!
-Τιμούμε τη γη, τον τόπο, τα χωριά, τα χωράφια μας! Αναβιώνουμε καλλιέργειες που χαρακτήριζαν τη χώρα μας και που έθαψαν οι επιδοτήσεις των αγροτοτεμπέληδων!
-Επενδύουμε στο φυσικό πλούτο μας! Είμαστε ευλογημένη γη, εύπορη σε μοναδικές πρώτες ύλες, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα!
-Επεξεργαζόμαστε τις πρώτες ύλες μας!
-Παράγουμε Ελληνικά προϊόντα!
-Καταναλώνουμε Ελληνικά προϊόντα!
-Τιμούμε τις θάλασσες και το θαλάσσιο πλούτο μας!
-Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή! Ντροπή είναι να κλέβεις, να μυξοκλαίγεσαι και να ψευτοζητιανεύεις!
-Στηρίζουμε τη μικρή, υγιή οικογενειακή επιχείρηση!
-Επιμορφωνόμαστε: Ξένες γλώσσες, ηλεκτρονικοί υπολογιστές, ψηφιακή τεχνολογία!
-Ενισχύουμε τον εγχώριο αθλητισμό, χωρίς φανατισμούς και αναβολικά!
-Αναβαθμίζουμε τον τουρισμό μας! Εκλογικεύουμε τιμές! Βελτιώνουμε υπηρεσίες!
-Αγαπάμε την πατροπαράδοτη Ελληνική κουλτούρα, τη μουσική, τα τραγούδια, τη λαογραφία μας, τη θεατρική μας παράδοση, το έργο των δικών μας Ελλήνων καλλιτεχνών, λογοτεχνών και λοιπών ανθρώπων του πνεύματος και της δημιουργίας!
-Μαθαίνουμε με ισορροπία να ζούμε ως Έλληνες πολίτες του κόσμου!
-Συνεργαζόμαστε!
-Γινόμαστε δεκτικοί σε παγκόσμιες, προοδευτικές προκλήσεις! Εκπαιδευόμαστε κατάλληλα, ώστε να είμαστε σε θέση, ισότιμα να επικοινωνούμε, να δουλεύουμε, να συνεργαζόμαστε με λαούς άλλους χωρών!
-Λέμε ναι στην οργανωμένη εξωστρέφεια!

Κλείνοντας, ξεχωρίζω από τα παραπάνω και στέκομαι στη μεγάλη σημασία που έχει σήμερα η ικανότητα και η δυνατότητα της διαπραγμάτευσης και της εξοικονόμησης. Δηλαδή, να μην φοβόμαστε να ζητάμε, ή αλλιώς να μάθουμε να ζητάτε διότι το κάθε ευρώ μετράει για όλους μας!  Σας αφήνω με ένα απόσπασμα που επέλεξα από πρόσφατο άρθρο του οικονομολόγου Ι.Γ.Ρ. υπό τον τίτλο «Το Καλό της Κρίσης»:

Λόγω της απίστευτης Ύφεσης που ζούμε εδώ και 4 χρόνια, όλοι μας μπήκαμε σε μια διαδικασία στην οποία δεν μπαίναμε τόσα χρόνια. Αυτή της διαπραγμάτευσης για όλα όσα «αγοράζουμε». Εμείς οι Έλληνες της τελευταίας εικοσαετίας, οι Έλληνες της Μεσαίας Τάξης εννοώ, είχαμε συνδέσει την λέξη διαπραγμάτευση με τη λέξη αναξιοπρέπεια. Εξηγούμαι. Κανείς, μα κανείς, δεν ρωτούσε για καλύτερη τιμή σε τίποτα, φοβούμενος το γεμάτο απαξίωση βλέμμα αυτού που ήταν απέναντί μας.

Ποιος από την τότε ανερχόμενη Μεσαία Τάξη, διαπραγματευόταν για οτιδήποτε; Κανείς. Κανείς δεν τολμούσε να ρωτήσει «μπορείτε να κάνετε κάτι καλύτερο;» φοβούμενος μην χαρακτηριστεί «γυ…ος». Κανείς δεν τολμούσε να ρωτήσει το κοριτσάκι που σέρβιρε τον καφέ μας γεμάτο ύφος μπλαζέ «Ρέστα δεν έχει;». Κανείς δεν τολμούσε να ρωτήσει στον ΟΤΕ π.χ. «Και τι θα μας δώσετε εάν βάλουμε τα κινητά μας σε σας;». Κανείς. Έτσι, ο πληθωρισμός ανέβαινε, τα χρήματα υπήρχαν λόγω δανείων, φοροκλοπής, φοροδιαφυγής ή ότι άλλο. Οι υπηρεσίες και τα προϊόντα είχαν τιμές από τις υψηλότερες στην Ευρώπη και όλοι απορούσαμε, «Μα καλά, ένα espresso στο Duomo του Μιλάνου να κοστίζει € 2,00 και στην εξωτική Πλατεία στην επαρχιακή πόλη τάδε να κοστίζει € 4,00 και να μην διαμαρτυρόμαστε καθόλου;». Ναι κυρίες και κύριοι. Δεν ξέραμε τι θα πει διαπραγμάτευση για τίποτα.

Τώρα όμως, πρέπει να διαπραγματευόμαστε για όλα. Σου φέρνει ένα ποτήρι κρασί με ένα ξερό μπολ ξηρούς καρπούς αμφιβόλου ποιότητας και πρέπει να ρωτήσεις «Τι άλλο φέρνετε με το κρασί, διότι δυο τετράγωνα πιο κάτω μου έφεραν προχθές και μια μικρή ποικιλία τυριών!».  Στο Ινστιτούτο Αισθητικής, για της μικρές και μεγάλες κυρίες, πρέπει να ρωτάτε, «Τι θα μου δώσετε εκτός από τις υπηρεσίες σας για να έρθω σε σας να κάνω τα νύχια μου; Κάποιο προϊόν δωρεάν; Συμφωνία με το μήνα κάνετε; Και τι άλλο δίνετε;».

Στα Σουπερμάρκετ, είδατε που μόλις τα προϊόντα Ιδιωτικής Ετικέτας (ελληνιστί private label) ανέβηκαν σε κατανάλωση, όλες οι εταιρείες, οι οποίες μελετάνε τις τιμές και τις καταναλώσεις, βγάζουν αρχικά προσφορές «δύο σε ένα», μετά «€ 0,30 φθηνότερα» και κατόπιν ρίχνουν οριστικά τις τιμές; Είδατε τι εξουσία έχουμε εμείς οι «πελάτες» όλων; Τεράστια. Θα μου πείτε, ο Έλληνας δεν μπορεί να γίνει «επιχειρηματίας» από μαθητής ακόμα. Κι όμως, όταν παλαιότερα η νοικοκυρές ήταν νοικοκυρές και όχι απλά καταναλώτριες, κρατούσαν τα σπίτια έτσι ώστε να μην τους λείπει τίποτα. Μαθήματα Οικιακής Οικονομίας μας χρειάζονται ανεξάρτητα από το εισόδημα που έχει ο καθένας. Έτσι και την αξιοπρέπειά μας θα κρατήσουμε, αλλά και χρήματα θα μας μείνουν, κι ας έχουμε χάσει πολλά το τελευταίο διάστημα.

Μόνο έτσι θα πέσουν οι τιμές. Από τον πελάτη – καταναλωτή αρχίζει η αλυσίδα και εκεί τελειώνει. Όταν ένας καταστηματάρχης – έμπορος, δεν έχει πελατεία, το πρώτο πράγμα που κάνει (ή έτσι πρέπει τουλάχιστον), είναι να δώσει προσφορές. Στη συνέχεια, πρέπει να διαπραγματευτεί με τους προμηθευτές του, για καλύτερες τιμές και όρους πληρωμής. Παράλληλα, θα πιέσει και τον ιδιοκτήτη του ακινήτου (αν νοικιάζει) για καλύτερο ενοίκιο. Παράλληλα, θα κάνει οικονομία στο ρεύμα με έξυπνες λύσεις για να μην φανεί άσχημο στους πελάτες. Με τη σειρά τους τώρα, οι προμηθευτές και ιδιοκτήτης θα πιέσουν τους δικούς τους προμηθευτές ή ιδιοκτήτες για μείωση στις τιμές και έτσι μοιραία, όταν γυρίσει ο κύκλος και περάσουν όλες αυτές οι μειώσεις στον πελάτη – καταναλωτή, τότε θα έχει γίνει αυτό που λέμε «εσωτερική υποτίμηση». Δηλαδή η Αγορά θα έχει ρίξει τις τιμές λειτουργώντας με υγεία και χωρίς παρέμβαση.

Από την άλλη, εάν το Κράτος κάνει τη δουλειά του με τη σειρά του και πατάξει λαθρεμπόριο και άλλες πολλές στρεβλώσεις (χονδρεμπόρους με καπέλο στα Τρόφιμα κλπ), τότε και ο ανταγωνισμός θα λειτουργήσει με αποτέλεσμα και άλλη πτώση τιμών θα επιτευχθεί.

Δεν είναι εύκολο. Είχαμε μάθει αλλιώς. Έτσι πρέπει όμως να γίνει, ώστε στο τέλος, όλοι να είναι ευχαριστημένοι!”

Τέλος, να θυμάστε ότι η άνοιξη δεν έρχεται ούτε μέσα από τα start-ups, ούτε μέσα από τον καφέ, το λουκάνικο, το γιαουρτοπαγωτό, την κρέπα, τα cupcakes, τα γλυκό-αρτοσκευάσματα, τον βιολογικό παροξυσμό και τα ευτελή χειροτεχνήματα. Η επιτυχία έρχεται σε βάθος χρόνου, το ίδιο και η ανάπτυξη. Πόσοι θα αντέξουν και για πόσο; Σημασία έχει η υγιής επιβίωση και όχι μόνον η δυναμική είσοδος. Μελετούμε την κρίση και επενδύουμε τίμια, έξυπνα, οικονομικά, σωστά και σταθερά!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά MA, BA
MKTG DMCULCOM CONS - WRIT


Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Change" τεύχος Ιουλίου και  στο www.neopolis.gr

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Μπιτσόμπαρα – Ελληνικά: 1 - 0

Η Σούλα πήγε προχθές στο μεγαλύτερο πολυκατάστημα της Θεσσαλονίκης για να πάρει μαγιό με τις εκπτώσεις. Από κόσμο γινόταν το αδιαχώρητο. Και τι κόσμο! Κόσμιο, κιμπάρικο, με αρχοντιά, να χαίρεσαι να ψωνίζεις… ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ!!! Όσο για γλώσσα, τα Ελληνικά ήταν είδος υπό εξαφάνιση… άκουγες μόνο έντονους, βαρύς γλωσσικούς ήχους… πάνε δηλαδή και τα λίγα Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Γερμανικά που ακούγαμε κάποτε και χαιρόμασταν εμείς για τις γνώσεις μας και οι γονείς μας για τη λαχτάρα και τον καημό τους να μας μυήσουν σε έναν καθωσπρέπει Ευρωπαϊκό Πολιτισμό… γλώσσες άλλες των σαλονιών, της διπλωματίας και άλλες του εμπορίου και των συναλλαγών.

Εκπτώσεις, τι εκπτώσεις δηλαδή; Το 30% και το 40% στις τρομερές αρχικές τιμές δεν θεωρείται και σπουδαίο πράγμα, δέλεαρ, ευκαιρία για εμάς τους πατριώτες που βλέπουμε μέρα με τη μέρα τα οικονομικά μας να δυσχεραίνουν και οι ευκαιρίες να καταλύονται σε μια πατρίδα που τρώει τα σαρκία μας και όπως φαίνεται θα γλείφει και τα κόκαλά μας. Και ιδού το παράδοξο: Τα αποθέματα στα μαγαζιά έχουν σχεδόν εξαντληθεί και όντος οι γεμάτες σακούλες πάνε κι έρχονται. Οι γαλαντόμοι αγοραστές με τα μεγάλα πορτοφόλια είναι αυτοί οι περίεργοι τύποι και τύπισσες κάθε ηλικίας, με τους ιδιαίτερους γλωσσικούς φθόγγους, τα παχουλά πορτοφόλια, τα τζιπ και τα πολυτελή ΙΧ. «Μα που τα βρίσκουν  τόσα λεφτά;», αναρωτιέται η Σούλα. «Με το πιστόλι στον κρόταφο», της απαντάει ο σύζυγος της. 

Η Σούλα δεν πολυκατάλαβε, αλλά δεν έδωσε συνέχεια στην κουβέντα. Στεκόταν μπροστά από μια υπέροχη βιτρίνα και ήταν σίγουρη ότι εκείνα τα πονηρά μαγιουδάκια της έκλειναν το μάτι. Η χαρά της δεν περιγράφεται διότι μέχρι τώρα σε όποιο κατάστημα κι αν έμπαινε, ότι κι αν ζητούσε, άκουγε μόνο ως απάντηση: «Τα νούμερα έχουν τελειώσει. / Α, έχετε μικρό στήθος και από αυτά τα μαγιό φέρνουμε λίγα κομμάτια και όπως καταλαβαίνετε γίνονται ανάρπαστα. / Μα εσείς έχετε μεγάλο στήθος… δεν πρέπει να αφήνετε την αγορά του μαγιό για τελευταία στιγμή… που να βρείτε τώρα… δεν είστε και βολική …./ Καλά έρχεστε τελευταία στιγμή, σε περίοδο εκπτώσεων και έχετε και προτιμήσεις… κοιτάξτε να συμβιβαστείτε με ότι υπάρχει γιατί αλλιώς δεν θα πάρετε τίποτα! / Ψάξτε εκεί και ότι βρείτε… αυτά μας έχουν μείνει…»

Μπαίνει λοιπόν περιχαρής και αισιόδοξη στο κατάστημα και ζητάει από την πωλήτρια να της δείξει μαγιό αθλητικού τύπου με τριγωνάκια, διότι αυτό είναι το στυλ της και αυτό ξέρει να υποστηρίζει. Έτσι νιώθει άνετα, να φοράει το μαγιό και όχι να την φοράει. Πρόθυμη η πωλήτρια, την κόβει με το μάτι και της λέει να μην ανησυχεί και ότι θα της φέρει όλα τα σχέδια που είναι στο νούμερό της.  Ξεντύνεται η Σούλα στο δοκιμαστήριο και οποία ευτυχία! Η πωλήτρια της φέρνει ότι σχέδιο μαγιό μπορείς να φανταστείς, εκτός από τριγωνάκι αθλητικό!!! Αναστατωμένη η Σούλα παραπονιέται στην πωλήτρια, η οποία δεν μασάει και με νεανικό θράσος της λέει: «Κυρία μου βάλε αυτό το μπαλκονάτο και θα με θυμηθείς! Στα μπιτσόμπαρα θα κάνεις θραύση! Όλοι οι γκόμενοι αυτά γουστάρουν! Θα σου κάνει ένα βυζί μπόμπα! Άιντε βρε, είσαι και κορμάρα παρά την ηλικία σου! Άκουσε κι εμένα το πιπίνι και δεν θα χάσεις! Σου φαίνομαι εγώ να περνώ απαρατήρητη;»

Η Σούλα ένιωσε να τρελαίνεται με όλα όσα άκουγε… δεν ήξερε τι να συγκρατήσει από όλα αυτά και πώς να αντιδράσει… από τα νεύρα της και μόνο ρώτησε μέσα σύγχυση πανικού: «Πως τα είπες; Μπιτσόμπαρα; Δηλαδή πως το γράφεις; Beach-obara ή Bitch-au-bara ή μήπως σκέτο Μπιτσόμπαρα;»  Ευτυχώς από την αλλόκοτη αυτή φάση την έβγαλε η αγριεμένη φωνή του συζύγου της: «Σούλα μου, ας μην χάνουμε άλλο χρόνο, δεν έχουν αυτό που θέλουμε, άρα φεύγουμε. Τέλος!» Σαν χαμένη, έβαλε η Σούλα άρον – άρον τα ρούχα της και όπου φύγει – φύγει!

«Δείτε δίπλα στο χαμπουργκεράδικο, έχει ένα μαγαζί με αθλητικά…!» τους φώναξε η πωλήτρια καθώς έβγαιναν από το κατάστημα.

«Ευχαριστούμε! Κλείσαμε για φέτος! Καλά να είναι τα παλιά μας τα μαγιό, όσο αντέχουν και μας κάνουν τη δουλειά… E Viva!!!» ψέλλισε η Σούλα.

Sissy Sigioultzi-Roukas MA, BA
HMKTG DMCULCOM CONS - WRIT


Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε 18/08/2013 στο www.neopolis.gr